مثنوی · احمد پروین
باور
1
وقتی آن ماه می زند چشمک
2
مثل خورشید میشوم...اما
3
پشت ابر بهانه چون برود
4
مثل شب می شوم شب یلدا
5
می رمد از دلم خدا وقتی
6
آن خدا گونه از سرم برود
7
مثل مرغی در آسمان اما
8
شوق پرواز از پرم برود
9
من به تو ای عزیز محتاجم
10
احتیاج مرا تو باور کن
11
گر به دریای خود نمی بری ام
12
توی ساحل مرا شناور کن