غزل شماره ۱۷ - بر آنکه مرید می و معشوقه و جام ست...

بر آنکه مرید می و معشوقه و جام ست

جز دوست نعیم دو جهان جمله حرام ست

ترک سر و جان گیر پس آنگاه بیاسای

آری سفر عشق همین یک دو سه گام ست

از اول این بادیه تا کعبه ی مقصود

دیدیم و گذشتیم ازو، چار مقام ست

چون طالب و مطلوب و طلب هر سه یکی شد

هنگام وصال ست و دگر سیر تمام ست

هر خواجه که در بندگی عشق کمر بست

کی در طلب ننگ و کجا طالب نام ست؟

معلوم شود عاقبت از رنج ره عشق

زین همسفران پخته کدام است و که خام ست؟

هشدار که شیخت نزند راه که او را

تحت الحنک و سبحه و کف، دانه و دام ست

وحدت عجبی نیست که در بحر محبت

گر بنده شود خواجه وار شاه غلام ست!