غزل شماره ۲۴ - دلی که در خم آن زلف تا بدار افتاد...

دلی که در خم آن زلف تا بدار افتاد

چو شبروان، سرو کارش بشام تار افتاد

هوا عبیر فشان شد، مگر گذار سبا

بزیر حلقه ی آن زلف مشکبر افتاد؟

بدام زلف تو تنها نه من گرفتارم

درین کمند بلا، همچو من،هزار افتاد

دگر نه پای طلب دارم و نه دست سبب

که آن بماند ز رفتار و این ز کار افتاد

فغان و ناله برآمد ز بلبلان چمن

بباغ، دامن گل چون بدست خار افتاد

هوای طوبیم از سر برفت، خواجه مرا

بسر چو سایه ی آن سرو جویبار افتاد

ز دست شاهد شیرن دهان شکر لب

بکام طبع، می تلخ، خوشگوار افتاد

کسی که عشق نورزید و ذوق می نچشید

درین زمانه، عزیزان از چشم یار افتاد

مگوی نکته ی توحید را بکس وحدت

ازین معامله منصور خود بدار افتاد