غزل شماره ۲۷ - ترک من از خانه بی حجاب برآمد...

ترک من از خانه بی حجاب برآمد

ماه صفت از دل سحاب برآمد

عاقبتم شد وصال دوست میسر

دیده ی بختم دگر ز خواب برآمد

عشق ندانم چه حالتست که از وی

ساحت دریا باضطراب برآمد؟

لوح چو پذرفت نام عشق دل و جان

در بر گردون به پیچ و تاب برآمد

این همه شور محبتست که هر دم

بانگ نی و ناله ی رباب برآمد

می بقدح ریخت از گلوی صراحی

صبح بخندید و آفتاب برآمد

تربت منصور چون رسید بدریا

نقش اناالحق ز موج آب برآمد

بحر حقیقت نمود جنبشی از خویش

موج پدید آمد و حباب برآمد

شاهد مقصود وحدت از رخ زیبا

پرده برافکند و بی نقاب برآمد