پر از پرم چو قاصدک

بلور زاد برف تن _ که جبهه می گشایی ام

عبور از چه کرده ای که شیشه می نمایی ام

شراب گونه می زنی ره تجرد مرا

به تشنه ی تبسمی چه گرم می ربایی ام

نه خاک می تواندم به خود کشد نه آسمان

پر از پرم چو قاصدک_تو,بال می گشایی ام

نسیم نرم دامنت مرا ز جای برده است

اگر چو خاک راه تو هوایی ام هوایی ام

نه عطر آب می دهم,نه بوی تند تشنگی

کجاست زادگاه من,کجایی ام کجایی ام!!

چه بند می گشایی از قناری صدای من

که تا بهار دیگری نمی برد رهایی ام!

پس نگاه بدبده, به ماه چشم بسته ام

به خواب کشتزار من,شبی بیا طلایی ام

به هفت بند نای نی نهفته بغض مثنوی

بدم چو روح مولوی به ساز همنوایی ام

بدم به خیزران من که بی نوازش لبت

به ناله از شکستنم به شیون از جدایی ام!