همیشه اسم زنی

همیشه اسم زنی را بهانه می کردم

ترا_قصیده اگرنه, ترانه می کردم

به کوچه باغ ترنم ترا ترا ای عشق

ترا خطاب به نامی زنانه می کردم

غروب بود و غزل بود و غربت قایق

من آن میانه کنارت کرانه می کردم

حریف میکده تعریز می شد_اما من

به باغ چشم تو انگور دانه می کردم!

چه ریخت در جگرم دست غیرت افروزت؟

که سیل خون به دل تازیانه می کردم

به جنگلی که خیال خدا پریشان بود

هزار شاخه ترا آشیانه می کردم

نسیم بوسه نبود_از پرنده پرسیدم_

نوازش نفست را جوانه می کردم

از اینکه خواستنی تر کنم خیال ترا

همیشه اسم زنی را بهانه می کردم