۱۱ - طبع انسان طالب وهم و گمان

طبع انسان ، طالب وهم و گمان

بر خرافه ، عقل او شد نردبان

از توهم ، لعبتی پرداختن (۱)

پس ز جهل از آن خدایی ساختن

می دمد در خیکی از اندازه بیش

پس به حیرت افتد از مخلوق خویش

بس کند تلقین خویش و دیگران

تا که کاهی را کند ، کوهی گران (۲)

خود چو این اوهام را باور نمود

پیش پای او بیفتد در سجود

از سنایی ، طرفه مضمونی شنو (۳)

تا ازو پندی نیاموزی ، مرو

خود به دست خود کشیدی نقش دیو

پس ز ترس چهره اش کردی غریو (۴)