۰۲ - زرویی

برایت ای ابوالفضل زرویی

دلم غش می رود بس که نکویی

ز مه رویان درین گلزار ، بن کل! (۱)

تو سهم من شدی ، گل سهم بلبل

رقیب ، حسرت خورد بر روزگارم

که یاری چون ترا در کیسه دارم

تو نازی باوفایی خوش ادایی

تو با لفظ محبت آشنایی

قدت چون سرو شیرازی بلند است

لبانت معدن یاقوت و قند است

لطیفی ، خوشگلی ، گیسو کمندی

تو فرهادی ، تو شیرینی ، تو قندی

قشنگی ، نازنینی ، خوش بیانی

خلاصه ، آنکه دل خواهد ، همانی

سراپای تو بی عیب است و مقبول

و لپ های تو خوش طعم است و ماکول

فقط عیبت ، سبیل تاب داده ست

که چون دردی ، درون جام باده ست

چو خلقی را به وصلت اشتیاقست

مه رویت چرا اندر محاقست؟ (۲)

مه رویت به پشت ابر تا کی

مرا و دیگران را صبر تا کی

ز ابر تیره بزدا ، روی مه را

و از بالای لعلت ، آن شبه را (۳)

برو فکر سبیل خویشتن کن

محل را پاک ، بهر بوس من کن