جان مبتلا

شکر ریزد لبانت کام گوشم

کلام شکرینت می نیوشم

گهی هوش از سر من می ربایی

گهی می آوری بربام هوشم

مرا بر آب سقایان، چه حاجت

مدام ازجام چشمت می بنوشم

ازآن جامی که خوردم ازلبانت

زشادی در فراسوی خروشم

چوشهد شکرین از غنچه ریزد

به تن پیراهن ازرق بپوشم

بریدم بعد ازاین ازغیر جانان

که دایم با نی و بامی بجوشم

بلای عشق راجان مبتلا شد

چوحامل شد امانت ازسروشم

دلت الیار! اگر بیگانه می بود

نمی گفتی امانت نه به دوشم