طاق ابرو

گشودی چشمه ی عشقی، به زیر طاق ابرویت

هزارم کردی ای جانان، به باغی پرگل ازرویت

چه دلها بردی ازدامن، به عرش عرصه هستی

هزاران دل ببستی تو، به هر تاری زگیسویت

جهانی واله آمد از، کمالاتی که می بخشی

چه جانهایی بپروردی، به آب جودی از جویت

به هر لفظی برم نامت، به وجد آرد دل عالم

به کامم شکر اندازد، صلای نام نیکویت

الا ای دلبر مه رو! دلم پرپر زند هر دم

که تیر ناوکی او را، به پرواز آورد سویت

سعادت یابد این جانم، اگر روزی فراآید

دلم را تا بگردانی، خطاب گفتی ازگویت

مرا این دل نمی گنجد به تن، گویا تو را خواهد

چه کردی با دلم جانا! به ریحانی زگل بویت

تو اسماعیل جانم را، پذیرفتی به قربانی

ببردی مذبحی اندر، منای حلقه ی مویت

اگر بربیشه ی عشقت، رسد پای دل الیار

غزالی ازغزل سازد، زجنس چشم آهویت