در غم هجران

چه کند باغم هجران تو این بلبل جان

کی سرآید به سرا پرده ی غم دور زمان

دل اگر باده زجام تو نگیرد؛ چه کند

بی تو جانی نبرد؛ چونکه تویی چشمه ی جان

پیر هجران شده ام؛ منتظرم باد صبا

ازتو آرد خبری؛ یابم ازآن، بخت جوان

دلبرا! این دلم افگار می آلوده ی توست

چون که این قامتم اندر غم تو گشته کمان

خواب غفلت بپرد از سر عال م به دمت

بی تو بیدار نگردد دل از این خواب گران

کرده ام نذر اگر آیی به سر کوی دلم

سر به قربانگهت آرم؛ بهلم شور جهان

چشم دل بر لبه ی تیغ حیات آور توست

که برآیی ندهی از دم آن، بر وی امان

هان! مبادا به ترحم نگری بردل من

بگذری زاین طلب آن سر سودایی آن

هرکه جان برلب جوی کرم کوی تو برد

می کند ازتن خود، خرقه ی چرکین گمان

بار عشق ار بنهی گرده ی الیار، برد

طاقتش طاق شود گر ببرد فیل دمان