جام اجل

روزی که من زجهان جان بدر برم

جان می دهم به خدا؛ تا که جان خرم

جام اجل چو به سر بر کشم در آن

بینم عیان؛ که چه با خود همی برم

چون تیغ مرگ درد پرده ی جهان

شیرین! دمی که از این پرده بگذرم

روحم رود به ابد بر دیار خلد

ماند به زیر زمین جسم پیکرم

از نیکی ار ببرم جامه ز این جهان

آنجا خدا بنهد تاج بر سرم

مرگم بود در آغاز زندگی

بیچاره من! که چرا غافل از درم

الیار! اگر که دلت بند رحمت است

کن جامه ای به تن از بقچه ی کرم