در کمند یار

دل به تو دادم از جهان، بار نبستم ازجهان

نام تو جان من گرفت، دل بشکستم ازجهان

شربتی از شرنگ او، خوردم ودر به در شدم

این همه بی وفائی اش، دیدم وخستم ازجهان

در چمن خیال من، ماه تو جلوه گر بشد

گوهر عشق و مهر خود، داد به دستم ازجهان

نور جمال روشنت، روزن جان من گشود

چشم تو را بدیدم و دیده ببستم ازجهان

این دلم از اشارتی، سر بنهد به پای تو

تا که تو را یقین شود، دل بگسستم ازجهان

دست مرا بگیر و از، دامن خود جدا مکن

تشنه ی روشنائی ام، دل زده هستم ازجهان

گردلم از کمند تو، جان بدر آورد دمی

لایق جام جان نیم، پستم و پستم ازجهان

تا دل الیار شنید از لب جان رضای تو

گفت چه غم دگر مرا، زاین که برستم ازجهان