صاحب جمال

وه! که روبند گل از شرم جمال تو بود

رنگ رخسار دل از رنگ خیال تو بود

گل به اذن تو هویدا شد و آن پرده درید

چون بدانست جمالش ز جمال تو بود

ساز و هر نغمه ی بلبل، ز هوای کرمت

برسر شاخ گل اندر پی خال تو بود

این شمایل که دل از عالم والا بگرفت

گوهری بی بدل از حقه ی مال تو بود

رستم جانم اگر هیبت مردانه گرفت

یال وکوپال وی از جوهر زال تو بود

آسمان دلم از یاد تو بی رنگ و غم است

این همه صافی از آن رنگ زلال تو بود

خرقه ی نیکی اگر صالح وارسته ببرد

تار این پیرهن از پود خصال تو بود

بس که بارد زکلامت گهر مهر و صفا

گوش الیار به قرآن پی قال تو بود