آب توبه

خود حجاب خود در این پایاب عالم بوده ام

با دلی گل بسته اندر خانه ی غم سوده ام

غافل از احوال خویش و بی خبر از رمز راه

گوئیا گرد غباری در دل یک توده ام

نیشی ازتقدیر حق، خواب از سر چشمم ربود

دیدم اندر تیرگی چون بیرقی از دوده ام

پس ببستم من کمر، جبران مافاتم کنم

آبی از توبت به جان آمد؛ بدان پالوده ام

بعد از آن جام می دلبر به دست جان رسید

تیرگی، دیگر نگیرد جان؛ به می آلوده ام

بر دل الیار اگر یک قطره از مهرش چکد

مدعی گردد که از غم ها دگر آسوده ام