رشته عشق

تقدیر جان مرا حق نوشته است

از خاک و شبنم عشقم سرشته است

هر دل که بگذرد او از مسیر عشق

داند به درگه حق، عشق، رشته است

این رشته می بردم تا به بام عرش

برمسندی که نه جای فرشته است

بس گل دروده دراین ره، هزار جان

از مزرعی که در آن، بذر، کشته است

اندر منای جمالش بدیده ام

بس کشته ای که از آن کشته، پشته است

آورده از چه ظلمت، دلم برون

این دل ز شادیش، از جان گذشته است

گر دل ز مرز جفایش، گذر کند

دانم به تیغ غم عشق، کشته است

گریم بر آن دل بی بهره از غمش

آن کاو که صید کمندش نگشته است

الیار! از آن، بنریزد غم از دلت

کایزد تو را به چنین غم، بهشته است