ایران زمین

من ایران زمینم مه تاجداران

به دوران کتاب کهن روزگاران

به دل دارم از قعر دوران نشانی

ز حق جوئی وغیرت جان نثاران

به خود بالم از پرچم مردمانم

نشانی به دل دارد از تک سواران

گهی دست رستم گهی دست آرش

هم آغشته بر خون آن سربداران

به کیوان و کیهان درخشان درفشی

کزو گشته روشن دل دوستداران

من ایرانی ام دل سپردم به دستت

تو را زیبد آن برگ زرین نگاران

تو بر تارک این جهان تابناکی

نشاید تو را تیرگی از غباران

تو را وصف نام ار کنم من جهانی

نگفتم به دفتر یکی از هزاران

برت یازد ار، دشمنی دست جورش

کنم پوزه بر خاکش و خوار خواران

تو الیار! اگر بر وطن بسته ای دل

به خدمت کن آن را زدل نور باران