تجلی یار

در تار و پود جانم نور خدا عیان است

در کنج خلوت دل ز او گنجی ارمغان است

هر کاو که دارد از دل، میلی به صید جانش

زآن سو خدنگی از او در چله ی کمان است

در بیشه زار عالم،گر گم شود دل من

می رم به سوی جانان، آنجا ازاو نشان است

از جان ودل گشایی،گر دیده ی بصیرت

بینی به ذره او را، هم آنچه کهکشان است

از شوق جان ورغبت، با اندکی تامل

دریابی اینکه دلبر، در جان و هم جهان است

ذرات عالم از جان، در سجده گاه اویند

صد وای و وای وافسوس، بر آنکه در گمان است

او لا شریک ویکتا، هم حی لایموت است

هر کاو ستاید او را، خوشبخت و در امان است

پروردگارجانم، روشنگر جهانم

باشد خدای قادر، کاو ظاهری نهان است

هر کاو ز دور گردون گیرد نشان عبرت

یابد ره سعادت از او که لامکان است

برگیر جان الیار در هاله ای ز رحمت

بر پیش خود خدایا! کز غصه در فغان است