شوق بقا

ماه تابان را بسامان دیده ام

در غیابش قصه ها بشنیده ام

تا بر آمد پیشم آن فرخنده پی

از لبش من دسته گلها چیده ام

گفتمش ای ماه رویاهای من

من زجام عشق تو روییده ام

درغم هجرتو بودم بی قرار

همچو سیمابی به کف، غلطیده ام

بر سر اسب خیالم سالها

در پی ات بهر نشان گردیده ام

حالیا چون رو نمودی سوی من

از دمت من مشکها سابیده ام

ازجمال عالم آرایت کنون

سر به دامان صفا ساییده ام

قلب الیار از تو می یابد حیات

دست شوقی بر بقا یازیده ام