حلقه می

دوش اندرون جانم سودای دیگر آمد

بر کوی می فروشان دل رفت و لب تر آمد

گفتم که از چه رویی، غوغا به جانم افتاد

گفتا که با گل و مل آسودگی سر آمد

در حلقه ی گناه عصیان آدمم من

از آن درخت ممنوع هر غصه و شر آمد

« لا تقربا » نبشنید آدم به باغ و جنت

نشنیدنی فراوان از روزن و در آمد

دردیر غم نهادم پا در سرای محنت

بس غصه ها سراغم، در کیسه ی زر آمد

درهاله ای ز جبر و در دام اختیارم

زآن سو گناه طغیان بر جان و بر سر آمد

جانم به حلقه ی می دست تمتع انداخت

تا جان رسد به جانان، اینگونه سرور آمد

عشق است آب پاکی بر دامن گناهان

هر کاو بخورد جامی، با کر و با فر آمد

جان بر به کوی جانان، الیار اگرتوانی

آنجا که هر شهیدی بی بال و بی پر آمد