بهار باقی

ای خدا ما را به جمع خیل مستانت ببر

ما مریدان جمالت را به بستانت ببر

از کویر پست دنیا وز دل گرداب آن

جان ما را برکش و سوی گلستانت ببر

جان ما آزرده شد از دست همراهان پست

سوی کوی حیدر و آن زاد دستانت ببر

در بهاری باقی اندر جرگه ی گلچهرگان

از جهان فانی و سوز زمستانت ببر

گو به مام عشقت ار هر طفل عاشق را بدید

بر دهانش شیر عشق از راه پستانت ببر

در گذر از جرم الیار و دلش را شاد کن

باده ای ده دست او، با می پرستانت ببر