گوهر کمیاب

مرا در عشق خود بی تاب گردان

بری از خورد و نام و خواب گردان

غزل در سینه ام جوشد برایت

دلم را از غزل پر آب گردان

رهم ده در حریم بارگاهت

مرید حلقه ی احباب گردان

دلم را گوهری از کان خود ده

امین گوهر کمیاب گردان

تکانی ده، دلم ریزد غبارش

مهیا بر شراب ناب گردان

تو بشکاف اندرونم هسته ی عقل

مرا جزو اولوالالباب گردان

من از شهد لبانت می بنوشم

مرا زآن شهد لب سیراب گردان

تو آن سر حلقه ی عشقی در عالم

مرا در حلقه ات سیماب گردان

بزن شلاق درد اشتیاقم

روان از دیده ام خوناب گردان

تو را باشد چهی اندر زنخدان

دلم را در چهت پرتاب گردان

تو را زلفی بود پرچین و پرتاب

دلم را صید آن پرتاب گردان

تو دست رستم از خنجر بگردان

رهایش از غم سهراب گردان

دل الیار را در جوی مویت

به قابی برده و بی قاب گردان