پیمانه کرامت

در کوی عشق جانان، کردم شبی اقامت

دیدم چه جلوه هایی! در آستان و قامت

باحسن بی مثالش، با جلوه ای ز خالش

در دل فکند شوری، چون شورش قیامت

تا پر کند دلم را، از شور ناب هستی

می زد به دست مهرش، پیمانه ی کرامت

از سوی کوی رحمت، می گسترد نسیمی

گاهی ز عمق جانها، گه پرده ی امامت

آید فروغی از نو، دل بندی ار به رویش

اوضاع عالم ار شد، گردونه ی وخامت

هر کاو نباشد او را، رغبت به عشق و مستی

در سلک مهرورزان، گیرد ره ملامت

اندر هوای عشقش راه خطر گزیدم

هرگز نشاید آنجا، جویم ره سلامت

گویم که عشق اگر شد تنها گناه جانم

می بازم این سرم را، از بابت غرامت

الیار اگر دلش را، در دامنش رهاند

هرگز نگیرد او را، گرد غم و ندامت