طوق بندگی

صبا ! چه شد که نیامد نگار بر پیشم

که مرهمی نهد از غمزه بر دل ریشم

هم او که یک نظرش چهره ی جهان آراست

به طوق بندگی اش اینچنین می اندیشم

جز از جمال نگار و طریقت عشقش

نباشدم به جهان مهر و مذهبی کیشم

اگر به بقچه ی دل پیچم التماس نیاز

بدان که بر کرمش مستحق و درویشم

اگر به مقدم جانان سر آرم از اخلاص

سزد که جان بدمد در جهان که من بیشم

که تا به چنگ دل آرم ز نوش او شهدی

خریده ام همه جوری که آید از نیشم

سر تعبد اگر در نیاورم با عشق

به دادگاه طبیعت چو گرگ یا میشم

بدان که گر چه به رحمت غنوده ای الیار

همیشه در گرو کرده هایی از خویشم