قدر گل

قدر گل را سنگ میزان است خار

قدر آزادی برآید در حصار

گر نبودی رنج ومحنت درجهان

کی می آمد قدر راحت در شمار

عاشقان زآن، سوز هجران می کشند

تا که سازی از وصال آید به بار

عافیت در معرض باد خزان

شادی و غم، نیش و نوش اندر کنار

زندگی معجونی از عشق و بلاست

زندگان را مرگی اندر انتظار

حکمتی بنهاده در این، کاردان

هر چه حکم است از حکیم آید به کار

گر نگردد باغ گل، بی برگ و رنگ

قدر این بستان چه می داند هزار

این جهان باشد زمستانی اگر

بهر خوبان آن جهان باشد بهار

سر بلندان از سرای آزمون

راهی دار ابد در آن دیار

پست و بالا در جهان از بهر آن

تا که خوبان را گزیند کردگار

راحت مطلق نیاید بر کسی

در جهان از راه تزویر و قمار

پیش رو خواهی تو الیار! ار کمال

پیروی کن زآن شه دلدل سوار