چشم خدابین

برای شستن چشمم هزاران چشمه چون خورشید

هم از جان و جهان ودل هم از جام زمان جوشید

هویدا کرده در عالم فروغ روی تابانش

قنادیل حقایق را به کیوان و مه و خورشید

مرا چشمان دل گویا به تفسیر حیات آمد

دریغا گردی از غفلت به سان پرده ای پوشید

فروغ رویش ار این دل نبیند در جمال جان

به غیر از روی جانان او در این وادی چه خواهد دید

حریم منظر چشمم چراغان می شد از نورش

دل ار از باده ی عشقش یکی پیمانه می نوشید

اگر این دیده را شویم به آب عشق جانانم

نشانی جز گل رویش از این عالم نخواهد چید

تورا الیار! اگر چشم خدابین اندرون باشد

نگردد واژگون بختت چو تخت قدرت جمشید