ای صاحب زمانه

ای صاحب زمانه! باز آ به سوی خانه

بتهای سرکشی را بشکن تو دانه دانه

فصل بهار اسیر گردونه ی خزانه

بگسسته از هم آخر، شیرازه ی زمانه

سوزد دل از فراقت، وز درد اشتیاقت

خاموش کن به آبی، خود آتش فراقت

کی می شود زمانه، آیینه ی مذاقت

کی می شود تو را من، بینم سر براقت

در فقر غم گساری، در دور روزگاران

شد لشکر سیاهی، سدی به راه یاران

در انتظار ماهت؛ چشمان گلعذاران

تا تا ابد نشانی، گل را به جای خاران