بخش ۱۵ - مناجات

ای خدای بی نظیر ایثار کن

گوش را چون حلقه دادی زین سخن

گوش ما گیر و بدان مجلس کشان

کز رحیقت می خورند آن سرخوشان

چون به ما بویی رسانیدی ازین

سر مبند آن مشک را ای رب دین

از تو نوشند ار ذکورند ار اناث

بی دریغی در عطا یا مستغاث

ای دعا ناگفته از تو مستجاب

داده دل را هر دمی صد فتح باب

چند حرفی نقش کردی از رقوم

سنگها از عشق آن شد هم چو موم

نون ابرو صاد چشم و جیم گوش

بر نوشتی فتنه صد عقل و هوش

زان حروفت شد خرد باریک ریس

نسخ می کن ای ادیب خوش نویس

در خور هر فکر بسته بر عدم

دم به دم نقش خیالی خوش رقم

حرفهای طرفه بر لوح خیال

بر نوشته چشم و عارض خد و خال

بر عدم باشم نه بر موجود مست

زانک معشوق عدم وافی ترست

عقل را خط خوان آن اشکال کرد

تا دهد تدبیرها را زان نورد