مثنوی · مولوی
بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوه الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم وار کی فرزند را قربان می کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می سپرد و امر آمد مصطفی را علیه السلام بدین خصال کی فاتبع مله ابراهیم لقد کانت لکم اسوه حسنه فی ابراهیم
1
آن یکی پرسید از مفتی به راز
گر کسی گرید به نوحه در نماز
2
آن نماز او عجب باطل شود
یا نمازش جایز و کامل بود
3
گفت آب دیده نامش بهر چیست
بنگری تا که چه دید او و گریست
4
آب دیده تا چه دید او از نهان
تا بدان شد او ز چشمه خود روان
5
آن جهان گر دیده است آن پر نیاز
رونقی یابد ز نوحه آن نماز
6
ور ز رنج تن بد آن گریه و ز سوک
ریسمان بسکست و هم بشکست دوک