غزل ۴۵ - خوش می رود این پسر که برخاست...

خوش می رود این پسر که برخاست

سرویست چنین که می رود راست

ابروش کمان قتل عاشق

گیسوش کمند عقل داناست

بالای چنین اگر در اسلام

گویند که هست زیر و بالاست

ای آتش خرمن عزیزان

بنشین که هزار فتنه برخاست

بی جرم بکش که بنده مملوک

بی شرع ببر که خانه یغماست

دردت بکشم که درد داروست

خارت بخورم که خار خرماست

انگشت نمای خلق بودن

زشتست ولیک با تو زیباست

باید که سلامت تو باشد

سهلست ملامتی که بر ماست

جان در قدم تو ریخت سعدی

وین منزلت از خدای می خواست

خواهی که دگر حیات یابد

یک بار بگو که کشته ماست