یاران قسم خورید به چشم پر آب شمع

فهم زبان سوختگان سرمه داشته است

کرد انجمن خموش لب بی جواب شمع

اشکی که سیل کلفت هستی شود کراست

جوش حباب ما دم پیری فرو نشاند

برد آخر از نظر نفس صبح تاب شمع

شد داغ از تتبع دیوان آه ما