سبحه و زنار را با خاک یکسان کرد شمع

بر رخ ما ناز مشتاقان در مژگان مبند

کز تغافل خانه پروانه ویران کرد شمع

دل نه قدر آه فهمید و نه پاس اشک داشت

درگشاد عقده هستی که دامنگیر نیست

از بن هر قطره اشک ایجاد دندان کرد شمع

تا کجا زبن انجمن چشم هوس پوشد کسی