بر رخ ما ناز مشتاقان در مژگان مبند

عالمی را چشم پوشانید و عریان کرد شمع

بیخودی کن از بهار عافیت غافل مباش

رنگ ها پرواز داد و گل به دامان کرد شمع

کز تغافل خانه پروانه ویران کرد شمع

دل نه قدر آه فهمید و نه پاس اشک داشت

سبحه و زنار را با خاک یکسان کرد شمع