همه گر بود سر آسمان که به خاک خم زند از طمع

به دو روزه فرصت بی بقا که نه فقر دارد و نه غنا

به زمین فرو نرود چرا که کسی علم زند از طمع

حذر از توقع این و آن که مذلتت نکشد عنان

فلکت اگر در باز شد دو جهان قلمرو ناز شد

چو غرض معامله ساز شد همه را بهم زند از طمع

چه خوش است آینه خسان نرسد به صیقل امتحان