سر و برگ بیدل ما شود اگر اتفاق قناعتی

که چو سکه هر چه به سر خورد به سر درم زند از طمع

نشود کدورت فقر ما کلف صفاکده غنا

چقدر غبار دل گدا به صف کرم زند از طمع

شجر جهان غنا شود نفسی که کم زند از طمع