که چو سکه هر چه به سر خورد به سر درم زند از طمع

اگرت بود رگ غیرتی که بر آبرو نزند تری

کف خاک گیر و حواله کن به لبی که دم زند از طمع

کف دست می گزد امتحان ز خسیس و همت ما مپرس

نشود کدورت فقر ما کلف صفاکده غنا

چقدر غبار دل گدا به صف کرم زند از طمع

سر و برگ بیدل ما شود اگر اتفاق قناعتی