کف دست می گزد امتحان ز خسیس و همت ما مپرس

که تلاش هرزه دو امل به در عدم زند از طمع

اگرت بود رگ غیرتی که بر آبرو نزند تری

کف خاک گیر و حواله کن به لبی که دم زند از طمع

که چو سکه هر چه به سر خورد به سر درم زند از طمع

نشود کدورت فقر ما کلف صفاکده غنا

چقدر غبار دل گدا به صف کرم زند از طمع