کف خاک گیر و حواله کن به لبی که دم زند از طمع

بلد است مصلحت ازل سوی وعده گاه قیامتت

که تلاش هرزه دو امل به در عدم زند از طمع

اگرت بود رگ غیرتی که بر آبرو نزند تری

کف دست می گزد امتحان ز خسیس و همت ما مپرس

که چو سکه هر چه به سر خورد به سر درم زند از طمع

نشود کدورت فقر ما کلف صفاکده غنا