اگرت بود رگ غیرتی که بر آبرو نزند تری

که مباد جوهر آبرو به غبار نم زند از طمع

بلد است مصلحت ازل سوی وعده گاه قیامتت

که تلاش هرزه دو امل به در عدم زند از طمع

کف خاک گیر و حواله کن به لبی که دم زند از طمع

کف دست می گزد امتحان ز خسیس و همت ما مپرس

که چو سکه هر چه به سر خورد به سر درم زند از طمع