که مباد جوهر آبرو به غبار نم زند از طمع

چه خوش است آینه خسان نرسد به صیقل امتحان

که حریص اگر مژه واکند به حیا قلم زند از طمع

مپسند بر گل آرزو هوس طراوت رنگ و بو

بلد است مصلحت ازل سوی وعده گاه قیامتت

که تلاش هرزه دو امل به در عدم زند از طمع

اگرت بود رگ غیرتی که بر آبرو نزند تری