مپسند بر گل آرزو هوس طراوت رنگ و بو

چو غرض معامله ساز شد همه را بهم زند از طمع

چه خوش است آینه خسان نرسد به صیقل امتحان

که حریص اگر مژه واکند به حیا قلم زند از طمع

که مباد جوهر آبرو به غبار نم زند از طمع

بلد است مصلحت ازل سوی وعده گاه قیامتت

که تلاش هرزه دو امل به در عدم زند از طمع