که حریص اگر مژه واکند به حیا قلم زند از طمع

فلکت اگر در باز شد دو جهان قلمرو ناز شد

چو غرض معامله ساز شد همه را بهم زند از طمع

چه خوش است آینه خسان نرسد به صیقل امتحان

مپسند بر گل آرزو هوس طراوت رنگ و بو

که مباد جوهر آبرو به غبار نم زند از طمع

بلد است مصلحت ازل سوی وعده گاه قیامتت