سر شاخ طوبی و سد ره هم ز ثمر کشد به زمین علم

چه خوش است حرف وصال هم نکند کسی رقم از طمع

اگر امتحان دهدت عنان به طناب خیمه آسمان

ته خاک خسب و علم مشو به نگونی علم از طمع

به کجاست گردن همتی که نمی رسد به خم از طمع

غرض جنون زده خلق را به سوال ساخته در به در

بهم آیدت دو جهان اگر لبی آوری بهم از طمع