بهم آیدت دو جهان اگر لبی آوری بهم از طمع

سر شاخ طوبی و سد ره هم ز ثمر کشد به زمین علم

به کجاست گردن همتی که نمی رسد به خم از طمع

غرض جنون زده خلق را به سوال ساخته در به در

تو ز حرص باخته دست و پا چه رسی به قافله غنا

که هزار مرحله بستری نگذشته یک قدم از طمع

چه بلاست زاهد بی یقین به فسون زهد هوس کمین