چه بلاست زاهد بی یقین به فسون زهد هوس کمین

بهم آیدت دو جهان اگر لبی آوری بهم از طمع

تو ز حرص باخته دست و پا چه رسی به قافله غنا

که هزار مرحله بستری نگذشته یک قدم از طمع

زده فال کنج قناعتی که ندیده پای کم از طمع

سر مسجدی و در حرم دل دیری و تپش صنم

چه سر و چه دل به جهان غم که نمی کشد ستم از طمع