سر مسجدی و در حرم دل دیری و تپش صنم

که هزار مرحله بستری نگذشته یک قدم از طمع

چه بلاست زاهد بی یقین به فسون زهد هوس کمین

زده فال کنج قناعتی که ندیده پای کم از طمع

چه سر و چه دل به جهان غم که نمی کشد ستم از طمع

ز قناعت ار نچشی نمک منگر به مائده فلک

غلط است حاصل سیری ات نخوری اگر قسم از طمع