ز قناعت ار نچشی نمک منگر به مائده فلک

زده فال کنج قناعتی که ندیده پای کم از طمع

سر مسجدی و در حرم دل دیری و تپش صنم

چه سر و چه دل به جهان غم که نمی کشد ستم از طمع

غلط است حاصل سیری ات نخوری اگر قسم از طمع

ز جنون ماهی بحر حرص اگر آگهی رم عبرتی

که به پوست تو فتاده داغ و شمرده ای درم از طمع