که به پوست تو فتاده داغ و شمرده ای درم از طمع

ز قناعت ار نچشی نمک منگر به مائده فلک

غلط است حاصل سیری ات نخوری اگر قسم از طمع

ز جنون ماهی بحر حرص اگر آگهی رم عبرتی

خط بی نیازی همتی شده ثبت لوح جبین تو

ستم است خجلت طبع دون برساندش کرم از طمع

اگر از تردد در به در بود انفعال مذلتت