چه سر و چه دل به جهان غم که نمی کشد ستم از طمع

چه بلاست زاهد بی یقین به فسون زهد هوس کمین

زده فال کنج قناعتی که ندیده پای کم از طمع

سر مسجدی و در حرم دل دیری و تپش صنم

ز قناعت ار نچشی نمک منگر به مائده فلک

غلط است حاصل سیری ات نخوری اگر قسم از طمع

ز جنون ماهی بحر حرص اگر آگهی رم عبرتی