سزد که بیخودی ام بخشد از بهار سراغ

به ذوق گرد رهت می دوم سراسر باغ

ز بوی گل نمکی می زنم به زخم دماغ

پی شکستن رنگی رسیده است به باغ

به فکر عافیت از سر گذشته ام لیکن

چو شمع یافته ام زبر پای خوبش سراغ